RASCALFEST 2014 review 30voor12

Tot slot, last but not least, De nederlandse Iron Maiden tributeband Powerslave met alle toeters en bellen, compleet met aankleding en special effects zoals verwacht wordt van een Maiden show. Met nummers als 'Run To The Hills’, 'Wasted Years’ en 'Fear Of The Dark’ brachten de mannen van Powerslave de head bangende menigte tot euforische hoogte. Als een strak geoliede machine dendert zij zich voort. Het publiek genoot intens van deze set. Met ogen dicht van het origineel niet te onderscheiden. Met als afsluiter 'The Number Of The Beast’ kwomt deze tweede editie van het Rascal Fest met een enorme knal tot een einde. 


BOSPOP 2012 review 3voor12

Iron Maiden-coverband Powerslave trapt de dag af. Maar niet voordat een vrachtwagen het terrein is opgereden om een hele bak houtsnippers af te leveren. Die moet het drassige terrein wat beter betreedbaar te maken. Dan houdt het selecte publiek dat voor Powerslave is komen opdagen ook wat meer droge voeten. Powerslave laat zich door het weer niet kisten, en geeft een energieke show weg.


NFL Binnen review
October 2007

Op 19 en 20 oktober vond voor de 21e keer Nederweert Live Binnen plaats, traditioneel in de Pinnenhof en traditioneel met veel zelfde bands, zoals Super 88, Powerslave en T-Pull en Starfish Bowl. Als je zaterdagmiddag de Pinnenhof inkeek zag je een degelijk gemeenschapshuis en als je naar het podium keek leek het wel een festival. Echt los ging het publiek op de Iron Maiden-band Powerslave en de redelijk verse maar niet minder strakke metalband Ripsaw, waarna het publiek een beetje inkakte bij Super 88 en de zaal alweer grotendeels leeg was bij de Kneiterende Coverband T'Pull. Desalniettemin een echt Nederweerts feestje. Erik Daems maakte van de tweede dag een fotoverslag.
Link: Photo's on 3VOOR12/Limburg
Go to Top


De vliegpassie van Iron Maiden zanger Bruce Dickinson
Panorama

Met meer dan 50 miljoen verkochte albums is Iron Maiden een van de rijkste hardrockbands ter wereld. Desondanks heeft zanger Bruce Dickinson er een baantje naast: dat van piloot bij een Britse chartermaatschappij. Gewoon, omdat hij het leuk vindt. Panorama stapte op vliegveld Gatwick in bij piloot Dickinson - en zag hem enkele uren later over een Parijs' concertpodium vliegen. 

"Attention, all passengers for flight 666 to Paris are requested to go to�" De rest van de mededeling in de vertrekhal van vliegveld Gatwick smoort in het gejuich van de passagiers. Vlucht 666, dat is een goeie! Zeshonderdzesenzestig: het getal van Het Beest uit het Bijbelse boek Openbaringen (13:16-18). The Number Of The Beast dus, op z'n Engels. De Britse hardrockgroep Iron Maiden maakte er begin jaren '80 een majestueuze song over, die heden ten dage nog altijd op de setlist prijkt. 

Het is deze compositie waarop het vluchtnummer van de charter naar het Parijse vliegveld Le Bourget is ge�nspireerd. Vlucht 666 is dan ook niet zomaar een vlucht, het betreft hier een kist vol internationale Maiden-fans en journalisten, die naar de Franse hoofdstad worden vervoerd voor het concert in het Palais Omnisports de Bercy. Een aardigheidje van platenmaatschappij EMI, die niet zonder trots wereldkundig heeft gemaakt dat het vliegtuig bestuurd zal worden door Iron Maiden-voorman Bruce Dickinson. 

Een rockzanger aan de stuurknuppel van een Boeing 737 met 120 inzittenden. In het geval van Ozzy Osbourne is dat een tamelijk onzalig idee. In het geval van Bruce Dickinson, pardon Bruce 'Air Raid Siren' Dickinson, hebben de inzittenden van het toestel aanmerkelijk minder te vrezen. Bruce vliegt namelijk voor zijn brood. Herstel: voor het beleg op zijn brood, want met een palmares van dertig hitsingles en meer dan vijftig miljoen verkochte albums weet een lid van Iron Maiden in elk geval zeker dat zijn dagelijks brood de komende vijftienhonderd jaar gegarandeerd is. 

Iron Maiden komt voort uit de zogeheten New Wave Of British Heavy Metal van eind jaren '70, zeg maar de tweede golf Britse hardrockbands. Waar de eerste lichting, die van eind jaren '60, mega-acts als Led Zeppelin, Black Sabbath en Deep Purple had voortgebracht, daar werden Iron Maiden, Def Leppard, en, eh, Praying Mantis de vaandeldragers van een geheel nieuwe generatie langharige lawaaimakers. Iron Maiden, vernoemd naar een middeleeuws martelwerktuig, werd opgericht door de Oost-Londense Bassist (en Golden Earring fanaat) Steve Harris, die net te horen had gekregen dat hij het als profvoetballer niet zou redden bij zijn geliefde West Ham United. Door veel en intensief te spelen wist de band een platencontract in de wacht te slepen, met een sterk debuutalbum (Iron Maiden, 1980), een trio klassiekers (Killers, The Number Of The Beast, Piece Of Mind) en een aansluitende serie stuk voor stuk hoogwaardige platen tot gevolg, waarvan Dance Of Death de meest recente is. Tot op de dag van vandaag wordt het leven van de bandleden bepaald door een hels schema van concertzalen platbranden en platenstudio's tot sauna verbouwen. 

En toch... Toch vindt Bruce Dickinson, die de onhandelbare zuip- en snuifschuit Paul Di'Anno in 1982 als zanger kwam vervangen, nog de tijd om er meerdere carri�res naast te hebben. Zo was hij ooit een meer dan verdienstelijk schermer (op een gegeven moment zelfs de nummer 7 van Groot-Brittanni� en kandidaat om het land te vertegenwoordigen op de olympische Spelen van 1992, in Barcelona) en schreef hij de achterliggende jaren een aantal boeken. En hij vliegt dus. Professioneel, in dienst van de Britse chartermaatschappij Astraeus Air. Weet bijna niemand. Hoeft ook bijna niemand te weten. "Soms vlieg ik Manchester United naar een uitwedstrijd in de Champions League, Manchester City naar een UEFA-Cupbestemming of het voltallige bestuur van de voetbalbond naar een interland van het Engelse elftal. Ik ben dan gewoon piloot Dickinson, die met inachtneming van alle geldende veiligheidsmaatregelen zo goed mogelijk zijn werk doet. Het enige moment waarop Bruce de Piloot en Bruce de Rockzanger met elkaar te maken hebben, is als we het vluchtrooster gaan bepalen. Dat doen we altijd aan de hand van het toerschema van Iron Maiden. Ik kan het me immers niet veroorloven om te kort voor een optreden met een kist vol toeristen naar, pakweg, Gambia te vliegen. Stel dat de terugvlucht vertraging krijgt en dat je in Gambia moet blijven, terwijl de rest van de band in Dortmund klaar staat om op te treden. Dat kan natuurlijk niet. Als we toeren, werk ik dus parttime voor Astraeus. Dan doe ik hier en daar een klusje, een kort vluchtje. Pas na afloop van een tournee ben ik volledig als piloot beschikbaar en kan ik mijn verplichte hoeveelheid vlieguren volmaken". 

De rijkdom van Iron Maiden, op muzikaal gebied een van de grootste exportproducten van het Verenigd Koninkrijk, staat in schril contrast tot de financi�le staat waarin de formatie Powerslave zich in bevindt. Powerslave is een bandje uit het Limburgse Weert, dat z'n optreden van begin tot het einde volstouwt met Iron Maiden-songs. Maar waar hun idolen moeiteloos de Olympiahalle in M�nchen, de Earls Court Arena in Londen en het Rotterdamse sportpaleis Ahoy' volspelen, daar is de fan van Powerslave aangewezen op locaties als Tapperij de Beurs in Schijndel en jongerencentrum De Trucker te Pijnacker. En daar lijkt het even bij te blijven, want de heren hebben 'VETTE PECH!', zoals zanger Paul van der Hulst het eerder die dag in hoofdletters verwoordde. Paul praat namelijk in hoofdletters. 

Zijn maat in Powerslave, gitarist Steven Wullems ('Powersteef'), wist via een prijsvraag in Panorama beslag te leggen op twee stoelen voor vlucht 666, waarvoor eerst met een gewoon toestel naar Londen moest worden gevlogen. Maar ergens tussen Weert en de nationale luchthaven ging het mis. "BIJ DEN BOSCH KWAM ER ROOK UIT!" Verwoordt Paul de gebeurtenissen rond Powerslave's vervoermiddel. "WE HEBBEN 'M NOG NET NAAR EEN BENZINESTATION KUNNEN DUWEN! MOESTEN WE EEN TAXI NEMEN NAAR SCHIPHOL! TWEEHONDERD EURO!" Het busje was nog maar net eigendom van de band. "IK BEGRIJP ER NIKS VAN!" Aldus Paul. "WE HADDEN 'M PAS GEKOCHT VAN EEN ANDER BANDJE, DE DANCING EAGLES! LAATST ZIJN WE ER NOG ZONDER PROBLEMEN MEE NAAR VEGHEL GEREDEN!" 

Ook op het gebied van vervoer gaapt er een kilometersbrede kloof tussen Powerslave en de echte Iron Maiden, want waar Paul van der Hulst met zijn busje bij een Bossche benzinepomp strandde, daar laat Bruce Dickinson zijn Boeing 737 geluidloos de landingsbaan van Le Bourget kussen. 

Die avond, in het Palais Omnisports de Bercy, maken Bruce en zijn kameraden heel wat meer kabaal. Na een vermakelijk, maar van de rockclich�s bijna uit z'n voegen barstend voorprogramma van de Duitse groep Helloween, levert Iron Maiden een strakker dan strak optreden af, waarbij zowel licht als geluid tot in de puntjes zijn verzorgd. Bruce vliegt van links naar rechts over het podium en waagt zich aan allerhande verkleedpartijtjes, die er in combinatie met de verassende theatrale effecten en aan wereldliteratuur ontleende teksten op duiden dat Iron Maiden meer en meer de hoek van de symfonische rock op zweeft. De volgende stap zou wel eens een rockopera kunnen zijn. 

Een dag na het perfecte optreden hijst Bruce zich weer in zijn pilotenkloffie, want er moet later die dag nog een vliegtuig worden terug gevlogen naar Parijs. En inderdaad, daardoor heeft hij het na afloop van het optreden niet op een zuipen kunnen zetten. "Dat doe ik trouwens nooit; het enige waar ik dan naar grijp is de fles met mineraal water. Ik ben toch al niet zo'n feestbeest, dat brengt mijn beide beroepen met zich mee. Ik ben zanger, mijn stem is mijn instrument, dus de laatste plek waar ik zou moeten komen is een rokerige ruimte waar je over de muziek en gesprekken van anderen heen moet schreeuwen. Ik drink trouwens ook nooit een druppel voordat ik in mijn auto stap. Ik weet dat er een bepaald promillage is waarmee je nog achter het stuur kunt kruipen, maar ik doe dat nu eenmaal niet. Principe kwestie. Of vliegen met mij daardoor extra veilig is? Vliegen is veilig, dat blijf ik bij hoog en laag beweren. Vliegangst is dan ook niet echt een angst voor het vliegen zelf, het is het akelige gevoel dat je alles uit handen hebt gegeven en dat je de situatie niet kunt overzien. Ik bedoel: je zit tegen een dichte deur aan te kijken. Misschien zouden mensen met vliegangst een stuk opgeluchter zijn als ze ons, de piloten, de hele tijd konden zien grijnzen. Want dat doen we bijna constant - omdat vliegen leuk is!" 

Die middag stormt en regent het boven Londen, zodat grijnzende Bruce drie pogingen plus een doorstart moet maken voor hij het hevig schuddende vliegtuig veilig op de grond kan zetten, een landing die zich het best in drie woorden laat omschrijven. Inderdaad: rock and roll.
Go to Top